SMK31

 

 

 

provoking the unreal

 

 

Met "PROVOKING THE UNREAL" tonen Michaël De Clercq,
Nicholai Leentvaar en Jesse Tomballe recent werk.


Hoewel ze elk een eigen beeldtaal hanteren zijn er nauwe
verwantschappen. Zo maken ze alledrie op hun eigen manier
gebruik van klassieke genres om tot schilderijen te komen die een
brug slaan tussen werkelijkheid en hersenschim.

Michaël De Clercq vertrekt in zijn werk steeds vanuit het
landschap dat hij als decor gebruikt voor figuren en situaties.
Die hebben doorgaans hun oorsprong bij een persoonlijke
gebeurtenis en komen, op zoek naar evenwicht, in spanning te staan
met elkaar en hun omgeving.
Naarmate het schilderij zich verder vormt, verbinden deze
motieven zich met elkaar om uiteindelijk tot een uitgetrokken vervaging
van een herinnering te verstillen.


Jesse Tomballe verbeeldt het onwerkelijke aan de hand van
figuren die uit een vreemdsoortig universum lijken te komen.
Zijn werk lijkt wel in een ander tijdsgewricht gemaakt. Hij voert
personages op die zweven tussen het dromerige en de realiteit.
Hij geeft vorm aan deze figuren in hun portret dat duidelijk
verwijst naar de portretkunst tijdens de renaissance en de barok.

In het werk van Nicholai Leentvaar, dat compositorisch en
schildertechnisch naar het 17de-eeuwse portret verwijst, vormen
licht en schaduw de hoofdbestanddelen. Decadente schepsels
onttrekken zich aan figuratie en zweven ergens tussen
het herkenbare en het amorfe.